ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
Είμαι η Δήμητρα Κωνσταντινοπούλου και δουλεύω με παιδιά αρκετά χρόνια. Μέσα σε αυτό το διάστημα έγινα και μαμά, αποκτώντας δύο αγόρια!
Με ενδιαφέρει η ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού και προσπαθώ να εστιάσω στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και στο ρυθμό ανάπτυξης που φέρει το κάθε παιδί, με σεβασμό.
Τα εργαλεία που χρησιμοποιώ στη δουλειά μου, προέρχονται από διάφορους χώρους, όπου έχω εκπαιδευτεί ,δουλέψει και εξασκηθεί.
Τελείωσα το θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν.
Εκπαιδεύτηκα
- στη μέθοδο υποκριτικής Method acting με τον Αντρέα Μανωλικάκη
- Στο θέατρο αυθορμητισμού Playback Theatre υπό την αιγίδα του ΨΥΚΑΠ
- Σε πρόγραμμα μουσικοκινητικής με γαντόκουκλές και κρουστά οργανάκια
- Στο κλασσικό ψυχόδραμα του Moreno στο ΨΥΚΑΠ με κύριους εκπαιδευτές τους Κώστα Λέτσιο, Christine Hoskin ,Έλενα Καβροχωριανού.
Από το 2017 ως σήμερα, συνεργάζομαι με το ΨΥΚΑΠ στον τομέα για παιδιά και εφήβους και εξακολουθώ να επιμορφώνομαι μέσα από βιωματικά σεμινάρια ψυχοδράματος, ατομικές και ομαδικές εποπτείες.
Τί είναι το ψυχόδραμα
Το ψυχόδραμα ως θεραπευτικό μοντέλο, δεν είναι μέθοδος επίλυσης προβλημάτων αλλά ανάπτυξης της ζωής μέσα στο άτομο. Είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης της ζωής με αυθορμητισμό και δημιουργικότητα.
Αυθορμητισμός στο ψυχόδραμα είναι το να αντιδρά κανείς με τον καταλληλότερο τρόπο την κατάλληλη στιγμή. Σύμφωνα με την ψυχοδραματική αντίληψη, όταν η δημιουργικότητα και ο αυθορμητισμός είναι ανεπτυγμένα σε ένα άτομο, δεν υφίστανται ψυχοπαθολογικά προβλήματα.(Λέτσιος 2001)
Ο δημιουργός της ψυχοδραματικής μεθόδου και πρωτεργάτης της ομαδικής ψυχοθεραπείας, Jacob L Moreno ( 1889-1974), συνέλαβε την ιδέα της αναπαράστασης των εμπειριών του κοινού, παρατηρώντας τα παιδιά να παίζουν στις πλατείες, και αναρωτήθηκε πώς θα ήταν ο κόσμος αν όλοι λειτουργούσαν με την αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό των παιδιών.
Εργάστηκε πάνω σε αυτήν την ιδέα ιδρύοντας το θέατρο του αυθορμητισμού το 1922.
Προσωπικά, οι αναμνήσεις που κρατώ από τα παιδικά μου χρόνια είναι η αίσθηση απελευθέρωσης από φοβίες, “πρέπει” και “μη” κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, επίσης οι συνδέσεις και οι σχέσεις που διαμορφώνονταν μέσα από την ευχαρίστηση και τη χαρά που προέκυπταν στο παιχνίδι (και το παιχνίδι ρόλων) και τέλος η άνθιση της φαντασίας και της δημιουργικότητας μέσα από τη διαδικασία.
Σήμερα εξακολουθώ να παρατηρώ της ευεργετικές λειτουργίες του παιχνιδιού, μέσα από τη δουλειά μου με τα παιδιά. Μέλημά μου είναι να δημιουργείται ένα περιβάλλον ασφάλειας και εμπιστοσύνης όπου δίνεται στα παιδιά η δυνατότητα και η ελευθερία:
- να εξασκηθούν στο να παίζουν μαζί
- να διεκδικούν το χώρο τους αεβόμενα το χώρο του άλλου
- να δημιουργούν παίζοντας παρέα
- να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα τα δικά τους και των άλλων
- να εκφράζουν όσα νιώθουν στην προσπάθεια να ανακαλύψουν τον εαυτό τους
- να εξασκούνται, να εμπλέκονται με χαρά στη ζωή και να αντιδρούν με τον καταλληλότερο τρόπο σε όσα προκύπτουν στη ζωή τους.
Με το Ιδιόμελο είναι η τρίτη χρονιά της συνεργασίας μας.
Καλή μας αντάμωση!
