Σήμερα πνίγηκε ο κόσμος στο Ιδιόμελο γιατί θύμωσε ο Δίας με τους ανθρώπους κι αποφάσισε να τους πνίξει.
Κατακλυσμό έφερε!
Αλλα ο Δευκαλίων ξέρει τι να κάνει! Ο μπαμπάς του ο Προμηθέας του τα ‘χει πει όλα με το νι και με το σίγμα. Κι εκείνος τον άκουσε και τα έκανε όλα όπως τον συμβούλεψε γιατί ξέρει οτι ο μπαμπάς του κάνει τις καλυτερες προβλεψεις.
-Κιβωτό φτιάξε, του λέει!
Και Κιβωτό φτιάχνει.
-Και μάζεψε και σπορους από όλα τα φυτά και ψάξε βρες κι ένα ζευγάρι ζώα από όλα τα ζώα που υπάρχουν, και κατσικάκια και μοσχαρακια, γατούλες, όλα τέλος πάντων, κανένα να μη μείνει απ’ έξω!
-Έτοιμα κι αυτά! Ολα τα βρήκα! Ανεβείτε όλοι πάνω!
Ας αμπαρωθούμε λοιπόν τώρα ολοι, Πύρρα, γυναικούλα μου καλή, έλα μαζί μου, κι όλα τα ζωντανα και τα φυτά, όλοι μαζί, στην Κιβωτό, σε αυτό το τεράστιο πλοίο…
Και περιμένουμε τώρα υπομονετικά να δούμε, θα γίνει κατακλυσμός;; Ή δε θα γίνει;
Ωχ! Μπουμπουνιτά!
Ναι.! Προέβλεψε σωστά δυστυχώς ο Προμηθέας!
Αρχίζει η βροχή. Πολλή βροχή, ατελείωτη βροχή.
Αλλά να που πέρασαν σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες και επιτέλους σταματάει η βροχή.
Κι επιτέλους βγαίνουν από την Κιβωτό στον έξω κόσμο, στην κορφή του Παρνασού, ο Δευκαλίων και η Πύρρα.
-Βγαίνουμε!
Έχουν υποχωρήσει πια τα νερά. Παντού απόλυτη ερημιά.
-Κι έχουμε μόνο ένα χρησμό, μια ακαταλαβίστικη συμβουλή για οδηγία: «Να ρίξετε πίσω σας τα οστά της γης». Κόκαλα όμως πουθενά. Υπάρχουν μόνο πέτρες, πετρούλες, κοτρώνες. Μήπως αυτές εννοεί ο χρησμός όταν λέει οστά; Ας δοκιμάσουμε!
Κι οι δύο μαζί σηκωνουν από το χώμα τις πέτρες λοιπόν κσι τις πετούν πίσω τους. Και μέσα από τη γη φυτρώνουν άνθρωποι. Δηλαδη, οι πέτρες ξάφνου γίνονται άνθρωποι: δηλαδή γεννιέται μια καινούργια ανθρωπότητα από την αρχή.
-Πριν όμως ρίξουμε τις πέτρες, μια ερώτηση…. Ποιους να ζωντανέψουμε; ρωτάει η Δήμητρα.
-Εγω, κυρία Δήμητρα, το φίλο μου τον Αλκη!
-Το Σπύρο εγώ, κυρία!
-Το Γιώργο.!
-Εγώ τη γιαγιά μου!
-Εγώ το Μαράκι, τη Σοφία, την Ολγα…
-Εγώ, κυρία, όλη μας την ομάδα!
-Εμπρος, ρίξτε τις πετρουλες σας!
Μα τι ωραία και καινούργια ανθρωπότητα είναι αυτή!
(Τουλάχιστον σήμερα, εδώ, στο Ιδιόμελο!)
«ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΥΘΟΙ»…
Με τα Μικρά μας της Τέταρτης.
ΓΔ
