“ΙΖΑΜΠΕΛ ΡΕΜΠΩ, ο δικός μου Αρθούρος”

“Έξι χρόνια διαφορά είχαμε με τον Αρθούρο . Όταν έφυγε για πρώτη φορά από το σπίτι ήμουν 10, 11 χρόνων. Καταλάβαινα όμως τον ενθουσιασμό του , αυτό το συναίσθημα που έχει το γλαρόπουλο που πετάει για πρώτη φορά. Βέβαια η μητέρα, το φευγιό του Αρθούρου το είδε σαν μία πικρή ιστορία που επαναλαμβάνεται. Ο μικρός της άνδρας έφυγε σαν τον μεγάλο της άνδρα, τον μπαμπά, ένα γαλήνιο απόγευμα που τίποτα δεν τον χωρούσε μες στο σπίτι. Ο Φρεντερίκ Ρεμπό τό έσκασε σαν κλέφτης . Άφησε πίσω του εκτός από τη σύζυγό του και τέσσερα παιδιά Ήμαστε πολύ μικρά τότε∙ ο μεγάλος αδερφός μας ο Φρεντερίκ ήταν επτά ετών, ο Αρθούρος 6, η Βιταλί μας 2 κι εγώ ήμουν μόλις 8 μηνών. Δεν έχω καμία ανάμνηση από κείνον. Έφυγε γιατί δεν άντεχε, γιατί ήταν καλλιτέχνης και κάτι του στένευε την ψυχή.

Αναζητούσε την ευρυχωρία, το αντίθετο της στενοχώριας, αυτό που έχουν τα πετεινά του ουρανού και οι άγιοι, αυτό που αναζητούν και οι ποιητές.”